ίων βιβλία για κάθε επιστήμη, τέχνη και επάγγελμα

Χωρίς να αποτελεί θρησκευτικό κείμενο, αντλεί τη δραματουργική του βάση από τα Ευαγγελικά κείμενα και την εκκλησιαστική παράδοση, ενώ ταυτόχρονα συνομιλεί με την παγκόσμια λογοτεχνία και δραματουργία, όπως η Ηρωδιάδα του Γκυστάβ Φλωμπέρ και η Σαλώμη του Όσκαρ Ουάιλντ. Γραμμένο σε λυρική, ποιητική γλώσσα υψηλής έντασης, διερευνά την αλαζονεία της εξουσίας και την επιλογή του ανθρώπου απέναντί της.

 

Η δράση εκτυλίσσεται γύρω από έξι ήρωες-σύμβολα του χθες που λειτουργούν ως υπερβατικοί καθρέφτες για τον σημερινό άνθρωπο, υπενθυμίζοντας ότι η αλλαγή προκύπτει μέσα από συνείδηση, ευθύνη και πράξη. Παράλληλα, φωτίζει τη θέση της γυναίκας σε ένα βαθιά ανδροκρατούμενο σύστημα, αναδεικνύοντας την ανάγκη, την ευαλωτότητα και τη δύναμή της.

 

Το θεατρικό αυτό έργο ανέβηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα τον Φεβρουάριο του 2026, στην Αθήνα και στη συνέχεια πραγματοποίησε περιοδεία σε ολόκληρη τη χώρα.

 

Σκηνή 1 – Η Φωνή στο Σκοτάδι

Σκηνή 2 – Η Μάρτυς του Φωτός 

Σκηνή 3 – Ο Λόγος που Διαπερνά το Παλάτι 

 

Σκηνή 1 – Ο Βασιλιάς που Φοβάται

Σκηνή 2 – Η Λύκαινα του Παλατιού

Σκηνή 3 – Το Δόλωμα Εμφανίζεται

 

Σκηνή 1 – Τα Τύμπανα της Ετοιμασίας

Σκηνή 2 – Η Σαλώμη στο Κατώφλι

Σκηνή 3 – Η Συνάντηση στο Κελί

Σκηνή 4 – Η Προφητική Προειδοποίηση

Σκηνή 5 – Η Φωνή Ακούγεται Πάνω από τα Τείχη

 

Σκηνή 1 – Ο Χορός

Σκηνή 2 – Η Διαπραγμάτευση

Σκηνή 3 – Το Αίτημα και η Πτώση

 

Σκηνή 1 – Ο Δρόμος προς το Θάνατο

Σκηνή 2 – Η Δεύτερη Κάθοδος της Σαλώμης

Σκηνή 3 – Το Κεφάλι επί Πίνακι/Η Μετάνοια της Σαλώμης

Σκηνή 4 – Η Πτώση των Τυράννων/Η Φωνή που Μένει

Η Ευτυχία Κ. Αργυροπούλου είναι σκηνοθέτης, ηθοποιός και δραματουργός, με πολυεπίπεδη παρουσία στον χώρο του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου. Η καλλιτεχνική της διαδρομή εκτείνεται από τη σκηνή και τη δραματουργία έως την εκπαίδευση, τον κινηματογράφο και τη διοργάνωση μεγάλων πολιτιστικών θεσμών, διαμορφώνοντας μια δημιουργική ταυτότητα που συνδυάζει έρευνα, πράξη και κοινωνική ευαισθησία.

 

Είναι κάτοχος Integrated Master Θεάτρου από τη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (’ριστα), όπου εκπόνησε τη διπλωματική της εργασία με τίτλο «Οδηγός Θεατρικής Παραγωγής», μια συστηματική μελέτη για τη μετάβαση από τη σύλληψη της καλλιτεχνικής ιδέας έως τη σκηνική της πραγμάτωση. Παράλληλα, κατέχει μεταπτυχιακούς τίτλους στη Διοίκηση Επιχειρήσεων (MBA, Nottingham Trent University) και στις Δημόσιες Σχέσεις (City College), στοιχεία που της επέτρεψαν να συνδέσει δημιουργικά την καλλιτεχνική σκέψη με τη στρατηγική οργάνωση του πολιτιστικού έργου.

 

Έχει συνεργαστεί με θεσμικούς πολιτιστικούς φορείς, μεταξύ των οποίων το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, ενώ έχει συμμετάσχει σε διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου και σε μεγάλης κλίμακας εθνικά και διεθνή projects, όπως το Our Ocean Conference Greece 2024, στο πλαίσιο του οποίου διετέλεσε επιμελήτρια του Διεθνούς Our Ocean Film Festival.

 

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και manager του Διεθνούς Ψηφιακού Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας (AIDFF), συμβάλλοντας στη δημιουργία ενός διεθνούς βήματος για τον σύγχρονο ψηφιακό κινηματογράφο. Παράλληλα, δραστηριοποιείται στον κινηματογράφο και ως δημιουργός–σκηνοθέτης, διερευνώντας τη σχέση εικόνας, λόγου και μνήμης μέσα από προσωπικές κινηματογραφικές αναζητήσεις.

 

Διετέλεσε Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Art Festival, ενός φεστιβάλ που αναδεικνύει τη θεραπευτική και μεταμορφωτική διάσταση της τέχνης για άτομα με ψυχική ή/και σωματική ασθένεια, προωθώντας τη σύμπραξη καλλιτεχνών και επιστημόνων. Είναι επίσης μέλος του Σωματείου Ξακουστή, που εστιάζει στη θεραπεία της νόσου Alzheimer μέσω της μουσικής, επιβεβαιώνοντας τη βαθιά της πίστη στη δύναμη της τέχνης ως κοινωνικής και θεραπευτικής πράξης.

 

Υπήρξε ιδρύτρια και καλλιτεχνική υπεύθυνη δικής της θεατρικής σκηνής και σχολής τεχνών στην Αθήνα, δημιουργώντας έναν ζωντανό πυρήνα εκπαίδευσης, έρευνας και καλλιτεχνικής παραγωγής, όπου νέοι καλλιτέχνες ήρθαν σε επαφή με τη θεατρική πράξη μέσα από βιωματική μαθητεία. Παράλληλα, έχει διδάξει σε ανώτερα και επαγγελματικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, γεφυρώνοντας τη θεωρία με την πράξη στη θεατρική παραγωγή και τη διοίκηση πολιτιστικών οργανισμών.

Το έργο της τοποθετείται στο πεδίο του νεοελληνικού θεάτρου: αφενός αναδεικνύει σύγχρονες ελληνικές σκηνικές φωνές, αφετέρου μελετά σε βάθος και επαναφέρει στη σκηνή σημαντικούς δημιουργούς του νεοελληνικού δραματολογίου -όπως τους Χορν, Σεβαστίκογλου, Κεχαΐδη κ.ά.- επανερμηνεύοντάς τους μέσα από σύγχρονη σκηνική ματιά.

 

Παράλληλα, έχει αναπτύξει δημιουργική σχέση με το παραμύθι, αντιμετωπίζοντάς το ως γέφυρα ανάμεσα στη φαντασία, τη μνήμη και την παιδαγωγική διάσταση της τέχνης.